هفت يا هشت ساله به نزد او فرستاد و گفت كه پسر اوست . اين دروغ از هولاكو پنهان نبود اما در صدد افشاى آن بر نيامد ، بلكه آن كودك را گرامى داشت و سپس بازگردانيد . پس از رسيدن اين پسر دروغين برادر خود شيروانشاه را با سيصد مرد به عنوان حشر نزد ايلخان فرستاد . هولاكو آن سيصد تن را به جمال آباد از ديار قزوين فرستاد و برادرش را با نامه‌اى باز گردانيد كه تا پنج روز ديگر اگر خود به خدمت نيايد بايد دژ خود را مستحكم سازد و آماده پيكار باشد . ركن الدين رسولى نزد ايلخان فرستاد كه از بيم حشم خود كه در درون قلعه هستند جرأت بيرون آمدن ندارد ، زيرا تا پاى بيرون نهد او را فرو خواهند گرفت . بنابر اين اگر فرصتى يابد خواهد آمد . هولاكو دريافت كه او مماطله و دفع وقت مىكند . پس در چهاردهم شوال سال 654 از بيشكام « 672 » حركت كرد و در برابر قلعه ميمون دژ فرود آمد و در نهان فرمان داد آن سيصد تن از ملاحده را كه به جمال آباد فرستاده بود بكشند و اين در ميان مردم قزوين مثل شد كه هر گاه كسى به قتل مىرسيد مىگفتند : « او را به جمال آباد فرستادند . » چون ركن الدين خورشاه ديد هولاكوخان در نزديكى او فرود آمده است رسولى نزد او فرستاد كه بگويد سبب مماطلهء من جز اين نيست كه نمىپنداشتم ايلخان در اين نزديكى نزول فرموده است ، حال كه دريافته‌ام امروز يا فردا خواهم آمد . آن شب شب ميلاد بود . چون عزم خروج كرد جمعى از ملاحده متعصب و فدائيان راه بر او گرفتند و راه بيرون آمدنش را بستند . ركن الدين خورشاه نزد هولاكو كس فرستاد و او را از تمرّد ياران خويش آگاه كرد . هولاكو پيام داد كه اكنون با ايشان مدارا كند و جان خويش از گزند آنان نگاه دارد و به هر حيله شده از قلعه فرود آيد هر چند در لباس مبدل و به گونه‌اى ناشناس . آنگاه به امرا فرمان داد كه گرداگرد قلعه را بگيرند و منجنيقها نصب كنند و با هر كس از اسماعيليه كه قصد پيكار داشت پيكار كنند . چون اسماعيليان قتال آغاز كردند ركن الدين خورشاه با پسرش و با خاصان خود به بندگى ايلخان شتافت و اظهار شرمندگى و ندامت كرد و از قصور و تقصيرى كه در گذشته داشته بود پوزش طلبيد و از جرايم و گناهان خويش بخشش خواست . ايلخان الطاف و عواطف خود را به دو ارزانى داشت و ترس و اضطراب ركن الدين خورشاه به انس و شادمانى بدل شد . چون ساكنان قلعه ديدند خورشاه